Twaalf jaar geleden zat ik op een punt dat ik nu vaak bij de mensen herken die ik coach. Ik was leidinggevende in de zorg, werkte keihard, stond altijd “aan” en wilde het voor iedereen goed doen. Ik vroeg veel van mezelf – te veel. En terwijl ik dat deed, liep ik langzaam vast. Ik was moe, overprikkeld en voelde dat ik steeds verder van mezelf af kwam te staan.
Herken je dat? Dat gevoel dat je geleefd wordt? Alsof je de hele dag door rent, zonder stil te staan bij waar je eigenlijk heen wilt?
Het boek dat alles in beweging zette
In die periode gaf mijn coach, Marjo Klaver, me een simpele tip:“Lees dit eens. Het is maar een dun boekje.” Het boek heette Kun je een rups leren vliegen? van Jan Bommerez. Eerlijk gezegd verwachtte ik er niet veel van. Hoeveel verschil kan een paar bladzijden nu maken?
Maar dat kleine boekje werd een kantelpunt. Voor het eerst in lange tijd stond ik écht stil. Niet bij mijn team, niet bij mijn werk, niet bij mijn to-do lijst. Maar bij mezelf.
De inzichten die bleven hangen
Het boek leerde me dat:
- Groei niet te forceren is. Een rups wordt geen vlinder door harder te werken of meer te doen.
- Er een fase van vertraging nodig is. Transformatie vraagt rust en tijd.
- Loslaten ruimte creëert. Niet alles wat je vasthoudt, dient je nog.
- Vastlopen geen falen is. Het is vaak een uitnodiging om te onderzoeken wat eronder zit en oude patronen los te laten.
Dit waren geen nieuwe woorden voor mijn hoofd, maar nieuwe waarheden voor mijn hart.
De start van mijn reis naar binnen
Dit boek was het startpunt van mijn persoonlijke ontwikkeling. Het leerde me om te vertragen, te luisteren naar mijn lichaam en signalen serieus te nemen. Het bracht me bij bewust leiderschap, en uiteindelijk naar het werk dat ik nu doe: anderen begeleiden in hun eigen transformatie.
Want ik zie het keer op keer bij de professionals en leidinggevenden die ik coach:
Ze herkennen die rups-fase. Dat punt waarop je voelt: zo kan het niet langer.
En precies daar, op dat kantelpunt, ligt vaak de grootste kans.
Waarom ik dit deel
Omdat ik weet hoe waardevol het kan zijn om dat eerste zaadje van bewustwording te planten.
Soms begint het met één gesprek.
Soms met één inzicht.
En soms… met één dun boekje.
Als je merkt dat je vastloopt of op automatische piloot leeft: neem een moment om stil te staan.
Lees een boek dat je raakt. Luister naar een inspirerende podcast. Zoek iemand op die met je mee kan kijken.
Wie weet is dit jouw uitnodiging om de eerste stap te zetten.
Want misschien… is het tijd dat jouw rups een vlinder wordt.